مجله موسیقی پرشیا

پرشیامگ - این ساز نشانگر فرمی از فلوت است که در آن جریان هوا از لب های نوازنده با لبه تیز قسمت فوقانی و انتهای باز لوله صوتی اصطکاک پیدا می کند. با وجود ساختمان ابتدایی این نوع سازها، نواختن آن بسیار مشکل است. این نوع فلوت غالبا قدری طویل بوده و اکثرا دارای دو یا سه سوراخ می باشد.

فرم لوله معمولا استوانه ای شکل است. مواد اصلی بدنه این ساز عباتند از: استخوان، شاخ حیوانات، چوب، چوب خیزران و گاهی هم فلز. انتهای فوقانی این ساز که در آن دمیده می شود با زوایای مختلف مقابل دهان قرار می گیرد. این نوع فلوت های مستقیم در کلیه قاره ها، به خصوص در امریکای جنوبی و آسیا مشاهده می شود و نمونه های منفردی از این ساز به عصر حجر تعلق دارد.

فلوت های استخوانی ، فلوت هایی که از استخوان ساخته شده اند، از قدیمی ترین سازهای موجود می باشند که امروزه هم نگهداری شده اند. انسانهای نخستین این سازها را به عنوان ساز موسیقی و یا مشابه صدا (مثل سوتی که صدای بلبل را تقلید می کند)، مورد استفاده قرار می دادند و معمولا به صورت جفتی می نواختند، همانگونه که امروزه هم در بعضی از نقاط جهان رایج است.

فلوت های مستقیم بدون دهنی معمولا بر روی چانه (a) یا لب پایینی (b) قرار می گیرند. نوازنده توسط لب های جمع شده و یا لب هایی که محکم بر روی دندان ها کشیده شده است، جریان هوای تمرکز یافته را در جهت لبه تیز سوراخ ساز هدایت می کند.

نمونه هایی جدیدتر، از سازهای موسیقی بومی (محلی). موادی که برای ساختن این سازها به کار رفته است، غالبا چوب یا بامبو و در برخی از کشورها لوله فلزی است، ساز ژاپنی شاکوهاچی: Shakuhachi  از جنس بامبو، به صورت غیر متداولی قطور می باشد و قسمت درونی آن تهی و سپس لاک اندود شده است.

تهییه و تنظیم : مجله موسیقی پرشـــیا