موسیقی پس از انقلاب وارد فصل جدیدی از دوره حرفه‌ای اش شده است و موزیسین ها، خواننده‌ها و ترانه‌سراها باید در این فضای جدید گام‌های تازه‌ای را برای اثبات توانایی و مطرح شدن‌شان بر می‌داشتند که برای برداشتن این گام‌ها و مطرح شدن باید دست به خلاقیت می‌زدند و در این میان کار برای زن‌ها آن هم از جنس ترانه‌سرا سخت‌تر بود. چرا که باید در شرایطی خودشان را ثابت می‌کردند که دنیای پیرامونشان مردانه بود و آنها بدون لحاظ کردن جنسیت‌شان در کارهایشان باید هنرشان را خلق می‌کردند. حالا بعد از گذشت سال‌ها شرایط جامعه موسیقی و ترانه دستخوش تغییرات زیادی شده است زن‌های ترانه‌سرا این روزها ثابت کردند که بخش زیادی از مسوولیت جامعه ترانه بردوششان است . آنها هستند که نبض ترانه را دردست گرفته اند. به همین بهانه با چهار نسل از ترانه‌سرا زن به گفتگو نشستیم و به نحوه حضور آنها در عرصه موسیقی و ترانه و تلخی‌ها و شیرینی های فعالیت در این عرصه پرداختیم.

خانم لاری‌پور شما اولین ترانه‌سرای زن بعد از انقلاب محسوب می‌شدید که به ترانه در موسیقی پاپ هویت تازه بخشیدید.آن زمانی که وارد این عرصه شدید چقدر با گذشته‌ زنان ترانه‌سرا آشنا بودید و نسبت به محدودیت احتمالی پیش رویتان آگاهی داشتید؟

نیلوفر لاری‌پور: من از زمانی که 15 سالم بود هر کسی از من می‌پرسید که می‌خواهی چه‌کاره شوی می‌گفتم ترانه‌سرا. در حالی که آن زمان ترانه یک واژه ممنوعه به شمار می‌رفت و هیچ‌ کس به آن به شکل یک شغل نگاه نمی‌کرد. من قبل از اینکه به ترانه به شکل جدی بپردازم شعر می‌گفتم. در دفتر شعر جوان زیر نظر اساتیدی مانند قیصر امین‌پور، فاطمه راکعی، سهیل محمودی، حسن حسینی و محمدرضا عبدالملکیان چیزهای زیادی را آموختم طوری که شاید اگر این مسیر را در حالت عادی می‌خواستم بپیمایم مدت زیادی را باید صرف آموختن آن می‌کردم و خب رفته رفته با باز شدن فضای جامعه سال 71 اولین ترانه‌ی رسمی‌ام به نام «بهار لبخند» به آهنگسازی فرید شب‌خیز و خوانندگی بیژن خاوری اجرا شد که در همان مقطع با اقبال مخاطبان مواجه شد این در حالی است که شاید بعضی‌ها فکر کنند که اولین تجربه ترانه سرایی من با آلبوم مسافر بوده است. شاید به این خاطر بود که من با این آلبوم به مخاطب عام معرفی شدم.

شما چی شد تصمیم گرفتید دیگه مشکی نپوشید؟؟

ایده از خانم ملک محمود بود که می‌گفت: کی می‌خوای مشکیتو در بیاری گفتم وقتی بمیرم و فقط کفنه که سفیده و اگر نمیشه وصیت کنم کفن رو مشکی کنن و گفتم این خیلی خوبه و همین رو شعر کنیم؛ که می‌گم واسه رفتن از این دنیا دیگه مشکی نمی‌پوشم؛ این بیشتر یه اسمه تجاری بود برای این آلبوم اما کلیت آلبوم ذهنیت من بود.

آلبوم وایسا دنیا خیلی خوب بود اما در مورد آلبوم بعدی یه سری از منتقدین گفتن خیلی آلبوم تعریفی نبوده نظر خودت چیه؟

"یکی بود یکی نبود" شاید به لحاظ تجاری بعدی برداری نداشت اما توی فروشگاه ویرجین (فروشگاه بین المللی موسیقی) در دبی این آلبوم جز بهترین‌های فروش بود، این نشون دهنده این است که آلبوم برای خودش ارزشهایی داشت اما جامعه بعضی وقت‌ها یه طیف از موسیقی رو می‌پذیره گاهی نمی‌پذیره این عیب از جامعه و هنرمند نیست عیب از شرایط که پیش می‌یاد.

هر سال با آغاز هفته دفاع مقدس، نگاه ویژه‌ای از این منظر به اهالی هنر دوخته می‌شود، چرا که زبان هنر، یک زبان همه فهم و در عین حال شیوا و رساست.

در این میان موسیقی نیز سهم ویژه خود را دارد و خوانندگان بسیاری با تکیه بر عرق ملی و تعصب دینی خود سعی در نشر ارزش‌های هشت سال دفاع مقدس و تجلیل و تکریم حماسه‌سا‌زان آن را دارند. البته کاستی‌هایی هم در این زمینه وجود دارد و شاید کمتر کسی از توده مردم در زمینه آثار هنری دفاع مقدس سهمی برای موسیقی پاپ قایل شود.

مجله موسیقی پرشیا -متولد هزارو سیصدو پنجاه و یک ، تهران،فارغ التحصیل دانشکدۀ هنر و معماری تهران ..

از سال هزارو سیصدو هفتاد به آموختن ساز عرفانی تنبور مشغول شد و نزد اساتیدی چون سید امرالله شاه ابراهیمی و علی اکبر مرادی و دیگر اساتید شاگردی کرد..

در سال هزارو نهصد و نود و هفت در کشور هندوستان در منطقۀ "گووا" با ساز باستانی "دی جی ردوو" آشنا شد و بعد از چند سال نوازندگی در کشور ایتالیا گوشه ها و مقامات مربوط به این ساز را از برخی از اساتید استرالیایی آموخت و بعد از بازگشت به ایران برای اولین مرتبه در سال هزاروسیصدو هشتادو هفت در اریکۀ ایرانیان با گروه "دارکوب"این ساز را به مخاطبان ایرانی معرفی نمود و این همکاری تا به امروز نیز ادامه دارد ..