علي خطيبي متولد دوم اسفند 1350 از خواننده‌هاي خوش‌صدايي‌ست كه آينده‌ي روشني را پيش‌رو خواهد داشت. او در زمينه‌ي موسيقي دوره‌هاي كوتاه‌مدت آوازي را نزد ماني رهنما، رحمان بهبودي و فريد قهرمان‌پور گذرانده است. آلبوم اولش را با اسم «هنوز دنياي من هستي» توليد كرده و در آينده‌اي نزديك آلبوم دومش هم آماده‌ي‌انتشار خواهد شد. گفت‌وگوي ما با اين هنرمند را در ادامه بخوانيد.

دفعه قبل كه با مزدك علي نظري براي مصاحبه به خانه كوروش يغمايي رفتيم، 7 سال پيش بود. هر كدام از ما در ذهن‌اش تصويري از او ساخته بود كه با آن يغمايي كه ديديم تفاوت داشت. پيرتر از آن تصوير ما شده بود اما بعد از دو ساعت گفت‌وگو ديديم خودش است؛ خود خودش! آن مصاحبه بي‌شك بهترين گفت‌وگوي عمرم شد، اما ضبط صوت ياري نكرد و ما را قال گذاشت تا آن گفت‌وگوي دلچسب به باد برود و از آن جز خاطره شيريني در ذهن ما نماند.

حالا 7 سال گذشته، مزدك نيست و با ميثم پشت در همان آپارتمان اين پا و آن پا مي‌كنيم تا در باز شود. در همين چند ثانيه، چند ساعت خاطره از جلوي چشمم رد مي‌شود. خودم را دقيقا در همان لباس 7 سال قبل ديدم كه با تصوير كوروش در ذهنم بازي مي‌كردم.

يادم آمد كه بعد از باز شدن در، هر كدام در دل‌مان چقدر از عوض شدن چهره‌اش در طول زمان جا خورده بوديم.

در سن 9 سالگي، نخستين بار نواي دف را در كنسرت دايي‌اش- شهرام ناظري- مي‌شنود و شيفتگي نسبت به موسيقي براي سياوش ناظري از همان ابتدا آغاز مي‌شود و برخلاف ميل خانواده‌‌اش از همان زمان موسيقي را انتخاب مي‌كند. حاصل اين تلاش اين بود كه در سن 16 سالگي در آلبوم «حيراني» به آهنگسازي كيخسرو پورناظري و به خوانندگي شهرام ناظري نوازندگي دف را برعهده گرفت. فعاليت‌هاي سياوش ناظري در موسيقي ادامه يافت. خوانندگي و آهنگسازي «رقص و آتش» به مناسبت سال جهاني مولانا، تكنوازي‌هاي دف در آلبوم «هرا» و نوازندگي دف در آلبوم «مولويه» اثر شهرام ناظري، بخشي از كارهاي سياوش ناظري است كه به اين موارد اجراي كنسرت را هم اضافه كنيد تا كارنامه اين هنرمند سي ساله را دريابيد.

خواننده‌اي در اوج جواني در جايگاهي قرار مي‌گيرد كه قبل از آن، استادي آن جايگاه را شناسانده است. حتما خواننده جوان علاوه بر استعداد و توانايي‌اش باهوش هم هست.

و عليرضا قرباني باهوش بود. وقتي با وساطت و معرفي يكي از استادان قديمي به محضر استاد تجويدي راه يافت، در ضمن آنكه با وسوسه‌هاي اجراي آثاري كه به او پيشنهاد شد مقابله مي‌كرد، حس كرد كه حالا فقط بايد بياموزد. اينگونه بود كه بعد از 3سال كه از مراوده‌اش با استاد مي‌گذشت، استاد تجويدي در يك بعدازظهر بدون هيچ مقدمه‌اي گفت: «مي‌خواهي تو را براي خوانندگي در اركستر ملي معرفي كنم؟».