مجله موسیقی پرشیا

مجله موسیقی پرشیا - جمعه ششم خرداد ماه کنسرت مشترک سهراب پاکزاد و امیر طبری در سالن میلاد برگزار شد . این برنامه هم مانند اجراهای دیگر با نیم ساعت تاخیر آغاز شد .

در ابتدای برنامه کلیپی پخش شد که در آن سهراب پاکزاد و امیر طبری معرفی و همراه هم راهی برج میلاد شدند ، در پایان کلیپ دو خواننده از بین جمعیت وارد و راهی استیج شدند ؛ این ایده هفته گذشته هم در کنسرت فرزاد فرزین به صورت کامل تر اجرا شد و در این بین ناهماهنگی هایی که بین دست اندرکاران از جمله نورپرداز و مسئولین سالن به وجود می آمد این حرکت را کمرنگ تر نشان می داد .

اجرا شروع میشود ؛ " بدون تو زندگی برام بی رنگه ؛ اگه نباشی عزیزم اون وقت روز مرگه ..." شور و هیجان جمعیت به اوج می رسد ! و همراهی صدای مردم انرژی خاصی به آهنگ می بخشد .

"رویا به حقیقت پیوست " این جمله ایست که سهراب پاکزاد در پایان این قطعه در مورد این کنسرت می گوید و این نکته که این آخرین اجرای مشترک او همراه امیر طبریست و همچنین از حضار خواهش می کند با رعایت یک سری موارد و حفظ فضای آرام به ادامه این کنسرت کمک کنند .

در ادامه این دو خواننده آهنگ های دیگر آلبوم خود را با نام "زیر بارون" اجرا کردند و بین اجرا ها نیما وارسته دو قطعه به صورت بی کلام و نوازندگی ویلن اجرا کرد و همین طور قطعه "حس" از آلبوم پیام صالحی و به گفته ی سهراب پاکزاد با اجازه ی او خوانده شد !

اما جدا از بازگو کردن اتفاقات افتاده در این کنسرت بحث اساسی تر وجود چنین کنسرت هاییست ، پشتوانه ی چنین کنسرت هایی به صدا و موسیقی قدرتمند این گروه است یا تک آلبومیست که این گروه منتشر کرده که برای پرکردن برنامه باید دست به دامن اجراهای بیکلام نیما وارسته و خواندن آهنگی از خواننده دیگر در کنسرت شوند ؟

آنچه مسلم هست این اجرا تنها گم شدن پشت موسیقی و ریتم های شاد بود ؛ صدای هر دو خواننده لحظاتی در آهنگ ها فالش بود و به خصوص صدای سهراب پاکزاد علاوه بر این مشکلات در میکس پایین تر از صدای خواننده دیگر بود .

از نکات دیگری که در این کنسرت حائز اهمیت بود اجرای بهتر سهراب پاکزاد نسبت به گذشته بود اگرچه در رسیدن به ایده ال ها هنوز راه زیادی دارد و باید برای رسیدن از یک خواننده استدیویی به یک خواننده استیجی تلاش بسیار زیادی بکند و از حرکات اضافی روی استیج کم کند ولی این حرکت رو به رشد می تواند امید بخش آینده هنری او باشد ؛ همینطور امیر طبری که رنگ صدای خاص او در اجرای زنده هم گوش نواز هست می تواند از حرکات سمبلیک ! مانند دست گرفتن گیتار و تظاهر به نوازندگی بدون آنکه صدایی وجود داشته باشد ( اگر چه در 2 آهنگ اجرای قابل قبولی از او دیدیم ) بپرهیزد .