مجله موسیقی پرشیا

مهدی یراحی سال 1360 در اهواز متولد شده. او آهنگساز و خواننده‌ای از خطه جنوب است. او سال‌هاست مشغول فعالیت‌های موسیقایی است و با بزرگانی در این رشته همکاری داشته اما مهدی یراحی با تیتراژ برنامه شب شیشه ای در عرصه خوانندگی به شهرت رسید. او با توجه به تسلطی که به زبان و موسیقی عربی دارد توانسته کارهای دلنشینی در این زمینه ارائه بدهد.

- مهدی یراحی از کجا شروع کرد تا به اینجا رسید؟

این که من به‌طور جدی بخواهم خوانندگی کنم به سال 79 برمی‌گردد. من آلبومی را جمع کردم و بنا به دلایل و شرایطی هیچ‌وقت بیرون نیامد.

سال 81 هم دوباره بنا به دلایلی آلبومم منتشر نشد و مجبور شدم که برای خوانندگان آهنگ بسازم و به‌طور جدی قصد آهنگ‌سازی را نداشتم. اما چون برای ساختن آلبوم‌ها خیلی هزینه شده بود به خاطر مسائل مالی مجبور به آهنگ‌سازی شدم و دلیل این‌که از خوانندگی دور افتادم هم همین بود. تا این‌که کار تیتراژ شب شیشه‌ای در سال 86 به من پیشنهاد شد و «منو رها کن» را خواندم که در آلبوم جدید هم هست. به دنبال استقبالی که از کارم شد به‌طور جدی‌تر به آلبوم فکر کردم و از سال 87 شروع به جمع کردن آلبوم جدید کردم. «منو رها کن» یکی از تیتراژها بود که کار اصلی آلبوم است و ترک «هوای تو» هم که تیتراژ برنامه ماه عسل 88 بود.

سال 87 این کارو ساختم. دوست ترانه سرایم روزبه بمانی آن را شنید و برایش یک ترانه زیبا گفت. خیلی دوستش دارم و جزو کارهایی است که بسیار با آن ارتباط حسی دارم.

- خیلی‌ها عقیده دارند مهدی یراحی سبک خاصی برای خودش به وجود آورده؟ درباره این نگاه برای ما توضیح بدهید.

سبک من کاملا پاپ است. ممکن است گاهی به سراغ سبکها و ژانرهای مختلف موسیقی بروم اما در نهایت منجر به خلق یک اثر موسیقی پاپ میشودو سبک مورد علاقه من موسیقی پاپ است. خیلی هم موسیقی پاپ را دوست دارم. یک توضیح هم بدهم. نغمه‌هایی که از من شنیده می‌شود معمولا عربی است. چون من از کودکی موسیقی عربی را شنیده‌ام و با آن ارتباط داشته‌ام. عقیده دارم در کل اگر قرار است تلفیقی رخ بدهد باید خلاقانه باشد. کاملا دلنشین و هنری. در عین حال عقیده دارم نباید بعضی از سبک‌ها را با هم قاطی کنیم.

- شما چطور این کار را انجام می‌دهید؟

در یک دوره‌ای من کارهایی را می‌ساختم که بیشتر به فضای ذهنی‌ خودم نزدیک بود. از لحاظ هنری دیدم که کارهایم با ذائقه مردم خیلی فاصله دارد- حالا کاری ندارم جلوتر یا عقب تر- این شد که با حفظ ترانه هایی که بهشان اعتقاد دارم نغمه ها را جوری انتخاب کردم که اکثر مردم با آنها ارتباط برقرار کنند چون مردم چیزی را گوش می‌دهند که آن را می‌فهمند. سعی کردم از طریق نغمه‌ها به مردمم بیشتر نزدیک بشوم. نغمه هایی که با ذائقه مردم بیشتر اجین هستند.

من علاوه بر نغمه‌های عربی، نغمه‌های بختیاری را هم خیلی دوست دارم. می‌خواهم این‌ها را هم توی پاپ بیاورم.

- خب سوای این بحث‌های تخصصی درباره مردم جنوب هم صحبت کنیم. همان‌هایی که خودت هم از دیارشان به موسیقی این مملکت معرفی شده‌ای؟

مردم خیلی خونگرمی هستند. خیلی راحت ارتباط می‌گیرند. من عاشق غروبای آبادانم. از بچگی شنیده بودم غروبای آبادان بسیار زیباست. 14یا 15سالم بود که رفتم آبادان و از نزدیک تماشاگر غروب‌های زیبایش شدم. قبل از غروبش هم مردم این دیار را خیلی دوست دارم. به عنوان مثال آبادان شهری ایست که واقعا جایگاهش و جایگاه مردمش این چیزی نیست که الان هست. این شهر از لحاظ هنری بسیار پویا بوده ولی متاسفانه الان مردمش در بد وضعی هستند. امیدوارم به زودی برای این خطه یک اتفاق خوبی رخ بدهد. مردم جنوب حتی آب هم برای آشامیدن ندارند. هوای اهواز چند وقت پیش من را خیلی نگران کرده بود چون سازمان هواشناسی جهان اعلام کرده بود بد آب و هواترین شهر دنیاست و متاسفانه برای این موضوع هیچ کس، هیچ کاری نمی‌کند.

- یک سوال فانتزی. تا حالا از نخل بالا رفته‌ای؟

پدرم کارمند شرکت نفت بود و در محله‌ای نیوسایت که انگلیسی ساز بود زندگی می‌کردیم. خیلی جای باصفایی بود. من اینجا بزرگ شدم. البته متولد محله زیتون هستم و بعدها رفتیم نیوسایت و چند بار در کودکی از نخل بالا رفتم و خرما چیدم.

- به نظرت چطوری می‌شود به موسیقی و فرهنگ این خطه کمک کرد؟

من واقعا متاسفم ما در جامعه‌مان دچار یک بیماری هستیم. آدم‌ها دوست دارند در جایگاهی قرار بگیرند که جایشان نیست. شما دقت کنید الان همه دوست دارند بخوانند. چرا باید اینطور باشد؟ هر کاری نیاز به علم خودش دارد. نمی‌شود هر کسی شعر بگوید. هر کسی بخواند. هرکسی آهنگ بسازد و... این خوب است که هرکسی خودش را محک بزند اما با این اعتماد به نفس نه. مثل این می‌ماند که یک آدم لباس بزرگتر یا کوچکتر از اندازه‌اش را بپوشد.

- نمی‌خواهی در جنوب کشور کنسرت بگذاری؟

بله کنسرت اولم احتمالا توی بهمن ماه برگزار می‌شود. این اولین بار است که دارم خبرش را از طریق مجله شما می دهم. البته هنوز وزارت ارشاد مجوزش را صادر نکرده و تاریخ دقیق‌اش مشخص نیست اما توی اهواز خواهد بود و بعد از آن جاهای دیگر.