پنج شنبه ی هفته ی گذشته ۱۷ دی ماه ۱۳۸۸، شصت و سومین زادروز محمد رضا لطفی بود. اجرای زیر مربوط به برنامه ی بزرگداشت هوشنگ ابتهاج (سایه) است که در سال ۱۹۹۷ در کلن آلمان برگزار شد و در آن ابتهاج غزلی را که برای دوست و همکارش لطفی سروده است خواند.
پیش ساز تــــو من از ســـــحر سخن دم نزنم
که زبــــانی چو بیـــان تو ندارد سخنم
ره مگردان و نگه دار همین پرده ی راست
تا من از راز سپهرت گرهی باز کنم
صبر کن ای دل غـمدیده که چون پیر حزین
عاقبت مژده ی نصرت رسد از پیرهنم
Get Adobe Flash Player here
چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی
من چه گویم که غـــریب است دلم در وطنم
همه مرغان هــم آواز پراکنده شدند
آه از این بــــاد بلاخیـــز که زد در چــــمنم
شعر من با مدد ساز تو آوازی داشت
کی بود باز که شـــــوری به جهان در فکنم
نی جدا زان لب و دندان جه نوایی دارد؟
من ز بی همنفسی نــــــاله به دل می شکنم
بی تو آری غزل «سایه» ندارد «لطفی»
باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم
- باغ عفيف آباد شيراز ميزبان محمدرضا لطفی
- گزارش متفاوت تصویری از کنسرت شهرداد روحانی
- بالاترین نشان هنری تاجیکستان به آهنگساز ایرانی اهدا شد
- گزارش متنی و تصویری از شصتمین نشست عصر شعر و ترانه
- گزارش متنی و تصویری از كنسرت اركستر ملی ايران
- خنده بازار صدای رضا صادقی را هم در آورد (همراه ویدئو)
- آخرین کنسرت دو سانسه ایران با اجرای فلاحی
- اجرای همایون شجریان با سازهای ابداعی
